දුක සිතෙන කවියක්‌ය

ජීවිතය කවියක්‌ය
පන්හිඳක සටහන්ය
ඒ කවිය කිම රසය
කියනු බෑ කිවිදුන්ට

විල පිපුණු පියුමක්‌ය - සුවඳ දුන්නේ නමුදු
පතුල රළු මඩ සිඹින නටුවෙහිම වෙයි දුගඳ
මිහිරි මැයි සිත දකින සොදුරු සඳ නිබඳවම
ගත දවන හිම සිසිල මියුරු වෙද නිරතුරුව

විදිනු මිස සියොලඟම - සුළඟ රුදුනේ කොතැන
අහස හිස්‌ වී නමුදු දකින රුව නිල නොවෙද
අරුත් හිමි නොහිමි රසයෙන් මිනුම් නැති ජීවිතය
දුක හිතෙන කරුණක්‌ය සැපද දුක ලුහුබදින

සමුදෙන්න මට

සමුදෙන්න සමුගන්න
මගේ සිත මට ගන්න
දෙතොල් පිරි කදුලකට
එපා යළි ඉඩදෙන්න

පුරා පුන් සඳ මඬල - සරාගික කවියක්‌ය
සිතාගන්නට දෙන්න - ඒ කවිය නුඹ වැන්න

විරාගික සිත් අහස - පිපුණු තරුවක විලස
සිනාසෙන්නට නිබඳ - හමුවෙමු ද අපි කෙලෙස

අම්මා

සිතක කවි වැල්
එතී සත්සර රාවයේ
ගලා ආ සුමියුරු හඬයි
අම්මා....


ළහිරු කිරණේ පිපුණු කුසුමෙක
විලස ළය මත හොවා මා
රුහිරු දියකර පෙවූ කිරි පොද
මගේ නුවණැස එළි කළා....

කුමකටද නෙතු මට

දකින්නට මට කුමකටද නෙතු
නොමැති කල නුඹ මා ළඟින්
රකින්නට හැක නුඹව හැම කල
රැඳෙයි නම් නුඹ මා ළඟින්

ළඟින් නැති කල නුඹත් සුවඳත්
කුමකටද සියවසක්‌ හිඳලා
ඔය ළයේ මුව හොවා ගෙවනට
සිතේ ඇත පෙරුමන් පිරිලා

අපට වෙන්වුණු අපේ ලොවකට
යන්න වැටකොටු බිඳහෙලා
එන්න ළඟටම ඉන්නේ ඇයි දුර
නුඹට ඇත හද කුටිය ඇරලා

විළිකුම් ප්‍රේමය

පුර අටවකට බෝමළුවේ මලසුනට
සුදු පිරුවතින් ආවා මතකයි තාම
පසලොස්‌වකට හමුවෙයි අපි හැමදාක
සියොලඟ එතී දැනුනේ සිල් සුවඳ මට

හිරිමල් කැකුළු පිපුනත් හිරු උදාවට
අලුයම සුළඟ පවසයි මත් බමරුන්ට
දුප්පත් කමට මහමෙර සෙලවෙන දොහට
සුහුඹුල් සුවඳ විකිනෙයි සත් මහළ යට

අව අටවකට ආවත් නුඹ නොදොඩාම
බෝපත් - ළපළු - ඉපනැළි නොදුටුවා නොව
වියපත් නොවේ බඹරුන් මල් කෙමි නෙලන
ගං දොර වරෙන් තාමත් මං නුඹ ගාව

පිය සටහන්

පිණි වැටෙන අළුයමට
අවදිවෙයි නිබදවම
සිතාගනු බෑ සිතට
යටගියාවේ මතක.......

නෙත් අසල ඇල් ගොයම - බොඳවෙලා මීදුමට....
දෙ වැට මඟ මං තාම - තනිවෙලා පෙර සේම

හිරි පිපෙන සියොළඟට - ලංවෙලා උන් එදවස
සෙයිලමට වූ නුඹට - බාදුරාවකි විසුළ